…mmmm…

a imaxe é de Ruslanas Baranaukas aka Efendi

Avive el seso y despierte…

Merco libros para as fillas da miña curmá. Remexer entre portadas de fadas, meigallos, preadolescentes que comezan a intercambiar fluídos, usar compresas e maquillarse. Deterse un pouco nalgúns. Hai tanto tempo, cada vez máis, que non se teñen 13 anos. 9 anos. 7.

Nun expositor da librería, dexergo libros da colección Barco de Vapor. Os títulos non me soan de nada, xa. E sen embargo, aí radiactívanse as follas do meu pasado: como compañeiras do verán, das anxinas, dos domingos pola mañá nos que o meu irmán poñía música clásica e fumaba en pipa, como se iso contribuíse a aburguesarnos máis. Os meus 12 anos aburguesados e musicais pasan follas e máis follas e leo ata atragoar e tusir letras e antibióticos.

Vénme á cabeciña a biblioteca das monxas antes de que o colexio pechase por 300 millóns de pelas a cambio dun solar que hoxe en día encrespou en pisos de luxo e unha plataforma de Telefónica ante a que cada pouco organizan manifas e tatúan pegatinas de CCOO. O patio dianteiro do cole no que esperaba a mamá, facía o pino con Inés, xogaba á goma, procrastinaba e lía libros do Barco de Vapor converteu a día de hoxe nun recanto do mundo para se manifestar pola puta precariedade laboral dun país que se cre histericamente europeo e neuroticamente avanzado.

The question is: O Barco de Vapor. Os libros de entón. Alfaguara. Edelvives [que sempre asociei con Edelweiss, o tema da peli aquela]. Aqueles marabillosos de Anaya [colección Laurin] que arrecendían a vainilla e a suor de imprenta. Que como sei a que ole a suor de imprenta? Iso é unha revelación. Iso sábese. Ábrese un libro e, pola fenda do medio, o naris [que sabe cousas que vós non creriades] percorre. E -zas- sábese. Hai algúns que olen a suor de bibliotecario cego, e outros a fío de seda chinesa e outros a cona de viúva rica. E outros a ti. Segue lendo.

The question was: Tus Libros, colección de Anaya.  Colección clásica juvenil. Bruguera, La Biblioteca Amarilla. Austral. Xabarín de Xerais. Labor. Esther. Antoñita la Fantástica en reedición dos 80…

Mercando os libros para as curmás decateime de que xa non coñecía a ningún dos escritores. Son deses que nunca figurarán en ningún canon de Bloom, pero cos que unha se inicia. Eses que escriben para nenos e adolescentes, ex profeso [non como Verne, Carroll ou Swift, que seica revolverían nas súas tumbas véndose nos andeis de autores para enfants non tan terribles].

Non, agarda. A un si. Volvo mirar. Folleo o libro. El talismán que vino por el aire. A este si. A este si o coñezo. E moito. Era un dos meus preferidos. Quizais o meu autor español favorito. Volvería  eu ler a un español con tanta dedicación, fascinio, pingas de auga de piscina perforando a folla, pebidas de cereixa dun lado a outro da boca, lingua muda aquí e acolá?

Non sei. Momento que o considere. Mmmm. A Valle, talvez?

A Valle, vale. Pero con 12 anos eu era virxe en Valle. Valle ademais non sei moi ben se é autor español, galego ou turco. Saben que hai unha discusión bizantina entre galeguistas, españolistas e lusistas de pelaxe variada e o protagonista sempre é Valle? [máis que o protagonista, o pretexto: en realidade debátense os criterios para inserir ou non a un autor no sistema literario galego ou castelán; é unha cuestión, en definitiva, de catalogación, de sistematización, de inventario]

Seica porque Valle-Inclán é o único autor que lamentamos que endexamais escribise unha liña en galego patente: de ter sido así, atoparíase entre os grandes do sistema literario galego. E digo patente porque sosteño que Valle escribía en galego latente. Pero claro, iso é outra historia e debe ser contada noutra ocasión…

Daquela, o que pasaba dun lado a outro dos ollos coma pebida de cereixa dun lado a outro da boca non vos era Valle. Éravos outro.

Era Joan Manuel Gisbert.

Quen?

Gisbert.

Catalán.

Si, bueno, catalán. Ou español, disque. Mais naturalmente, eu diría que töklandés

Devoraba as noveliñas de Gisbert. El museo de los sueños. Escenarios fantásticos. La noche del viajero errante. Era o noso Ende particular. Esquecérao. Tanto. De máis. Así que Joan Manuel Gisbert existía. E seguira publicando. Onde me quedara eu? Ah, si. No Misterio da Muller Autómata. Prestáramo Monique a finais dos 90, Monique que logo mudou o nome por Leyshack. Prestáramo sendo Monique. Eu dixéralle Grazas, Monique. Pero algo mudara tamén. En min. Lendo ese libro. Xa non me fascinaba tanto como os anteriores.

Tiña máis leituras enriba. Estudaba unha carreira. Non, dúas. Asemade. Jo, vaites, tan importante. Cortázar, Rimbaud, Sor Juana Inés. Queseieu qué pensaba entón.

un dos meus predilectos dese mestre de profundidades
que foi Urbano Lugrís: Lenda Mariña

Pero hai unha noveliña de Gisbert, El misterio de la isla de Tökland , que vive alugada nos meus 12 anos como as perliñas de auga da piscina, o último verán sen tampax, a ausencia de amor e sexo, unha certa actitude preguiceira en deixar a nenez, o morbo palpitante por deixala, e Chernobyl e o Halley e o Challenger…

O derradeiro verán que fun töklandesa.

Unha nacionalidade que tamén me gustaría compartir con Valle. No caso de que quixer apropiarme unha nacionalidade para sempre. A ultranza. A mantenta. A morrer.

Como Igor Lugrís, vivo pegada a algo que talvez cómpre nomear doutro xeito. Como Igor Lugrís, elixo a lonxana, a hipercúbica, a agallopante Mongolia…

Datos de interese: I é descendente de españois [galegos] e escravos supoñemos que africanos. Non debe de existir unha molécula no seu corpo que sexa indíxena, realmente. Sen embargo, cando falamos da prehistoria -que é un tema de conversa habitual, xunto co de e que comemos mañá?- el fala da súa terra como da terra dos seus antepasados, os que estaban alí cando chegaron os exploradores españois. E di nós. Nós, os amazónicos, os indios. Nós, os venezolanos prehistóricos.

E ollo para el cun tipo de pasmo que, de analizar en laboratorio, podería levar un gramo de envexa.

Identifícase con esa abstracción total.

El é de alí.

Termino de comer o iogur con avea. Onde raios quedará Tökland.

Despois de moitos anos escribiulle.

Envioulle cartas, anotacións, fotos, todas esas vísceras dobradas que gardamos baixo o horizonte de probabilidades de volver desvelar.

Quería soprar e soprar e ver se a vela se axitaba, ver se a vela ardía.

E a vela axitouse. E a vela ardeu.

Tragou saliva.

Era o único que podía tragar sen medo a mancarse.

imaxe de Kassandra aka Elena Chernenko [ou ao revés]

As frases. As citas. Hai e hai. A eito. Xente que mesmo as colecciona. Abusa delas. Vive nunha eterna perversión de citas e todo o acompaña de citas, peixe con citas, whisky con citas, citas con citas. Son unha posesión intelectual de alto calado, equivalente a coñecer entresixos da composición do Macbeth ou información de primeira man do estado mental de Pizarnik.

A través do xogo da cita opera un tipo de pensamento máxico que, lonxe aínda, non se erradicou do noso cerebro reptiliano, ese que compartimos con crocodilos e xeranios en maceta: o pensamento máxico simpático. O do vudú. O do roce. O do contaxio. Se compro as bragas de Marilyn en Sothebys e durmo 3 noites con elas… serei Marilyn? Se toco a un famoso, resplandecerei? Se me arrimo a alguén con cartos, beleza, intelixencia, poder… contaxiarame algo que non sexa venéreo?

Aplicado ás citas: se cito aos grandes… serei grande? Señor Misericordioso, sereino?

A literatura leva moitas páxinas falando de si mesma. Engólese, faino con delectación e ás veces autocompracencia. Cítase a si mesma porque é un xeito de convocarse. De necesitarse. Apóiome no que dixeron outros antes ca min para dicir eu algo. A miña voz é un eco gardado nunha gruta de ecos. Subo enriba das frases de outros -xigantes- para enxergar máis lonxe ou para darme coa cabeza no teito…

Ou invento a celebridade de frases anódinas, lisas coma desertos, frases irrelevantes, porque iso me sitúa algo máis preto daqueles que citan, da súa sapiencia, dos seus andeis supurando letras, letras de molde, letras pequenas, verdanas, tahomas, new romans, letras que imprimen nas nosas coxas virxinais as fisuras polas que observar o mundo lonxe dos tópicos, dos clixés, das fórmulas vizosas baixo a sombra das cales un 80% acubilla a súa preguiza mental e bótaa a sestear.

A literatura, como toda esfera sublimada, é xa un lugar demasiado concorrido, unha festa saturada. Un xeito de xustificarse é optar polo vello truco das monarquías e as democracias: referirse sempre a si mesmas para crear a ilusión de necesidade a través dese loop infinito, esa autofaxia.  A literatura cómese a si mesma só coa postrer [como me gusta ese adxectivo, manierista el] finalidade de saír polo outro lado. Se as citas funcionan como dispositivos condensados de materia literaria, logo son o que queda tras desbotar o que sobra, son os churros delicatessen, os chourizos inmanentes, os comprimidos decantados. Son literatura de literatura. Son Lite²

As grandes citas, as de verdade, quérense escorpións para o noso encéfalo. Intentan poñernos contra a parede do non tan obvio. Planean inxectarse no noso torrente vital e alimentar cada víscera co seu veleno.

As grandes citas funcionan a modo de inxectables. Iso que todo o mundo quere hoxe: algo rápido que o instrúa para tirar para adiante na conversa, na carreira polo prestixio, os cartos, a emoción, a conmoción…

Pero as miñas citas son pequenas e absurdas. Non concito grandes frases. Non.

Elixo parruliños feos das citas, cito o pouco citable, o pouco lembrable, o que non fai pensar.

Dixen: as grandes citas [Tolstoi, Wilde, Nietzsche] son escorpións encefálicos. Pois logo as miñas son xoaniñas moteadas 7 veces, coccinella septempunctata. Xoaniña voa, voa, que che hei de dar pan de broa.

Citas fugaces. Parvas. Xoaniñas. E así.

Cerebrumosso. Un debuxo de Pablo Gallo

Véxome obrigado a falar porque os homes de ciencia negáronse a seguir o meu consello sen saber por que

H.P. Lovecraft Nas montañas da loucura

imaxe: Cherry Tree. By NoDate

Xuño e novembro.

Son os meses que prefiro.

É pola inminencia. Inminencia significa ameaza. Xuño e novembro ameazan con fluídos veráns en barcas bamboleantes, con follas tenras que podes arrincar coas mans e con invernos rusos, nos que hibernar escribindo baixo unha manta de calceta.

A inminencia é unha cousa inexplicable, como a hipóstase divina das substancias e a teoría de supercordas: ti dis que si coa cabeza, pensando fugazmente en Termalgin. A inminencia é unha sospeita, a corazonada de que algo non pode ser doutra maneira. A inminencia é saúdabel para o corazón. Como toda ameaza, boa ou mala, bombea cun vigor hormonal esa fina espera que sempre incomoda, que sempre se metaforiza con obxectos como cordas de aceiro, espadas de Damocles ou estiletes chinos de corte elegante.

A espera. Outra vez.

Acabo de pensar mentres fregaba unha tixola con restos de salmón -iso, enxabronarme o corpo na ducha e conducir pola autoestrada son os momentos máis zen e fecundos que podo acadar nun día-, acabo de pensar no que me gustan as cousas que me lembran que existen as estacións.

Vivo con alguén que vén dun país onde non existen as estacións. Consternoume iso.

Descoñecer o significado real da palabra inminencia. Solsticio. Equinoccio. Limpeza de primavera. Alerxia. As catro estacións de Vivaldi. Ser un home otoñado, como lle escoitei definirse unha vez a alguén. Hibernar. Froita en sazón. Serodia. Veranear. Astenia primaveral.

Descoñecer a inminencia, o cheiro do primeiro sol calcinando as cereixas, o primero baño do ano, que sempre nos tarda, os primeiros descapotables que todo fardón atesoura nun lóbrego garaxe coma un falcón nunha gaiola, á espera destes días… descoñecer as mudanzas de temperamento, as mudanzas hormonais, as variacións nas taxas de suicidios, enlaces ou rupturas matrimoniais segundo a estación do ano…

Cando unha estación despunta hai unha axitación tensa e moitos temas de conversa para panaderías e ascensores.

O outro día, sen ir máis lonxe, apareceu o verán.

Pinte un bisonte na caverna, por favor, para os que acaban de chegar ou residen en Macedonia, consistíu nun ciclo no que se deron cita artistas procedentes de eidos diversos que gravitan arredor do audiovisual: vídeo, pintura, fotografía, vídeoclips, vídeoarte, blogs… O último xoves de xaneiro, o 31, a sesión volveu ser dobre e con dous convidados especiais para min.

Noemí Cubillo é unha fotógrafa e deseñadora nacida en Madrid. Coñecina no contexto ás veces algo violento profesora-alumna. É dicir, por forza non nos pasamos inadvertidas a unha á outra. No caso de Noemí, pasar inadvertida debe de ser unha utopía: trátase dunha muller cristalina, belísima, que se exercita no paradoxo de se agochar tras o clic dunha cámara no canto de poñerse diante.

a fotógrafa Noemí Cubillo

Na caverna do centro On de Caixa Galicia repasou a súa obra, os seus claroscuros, a súa sensibilidade para captar retratos e entornos inquietantes. É moi nova Noemí. Verdadeiramente, unha desas persoas que supón un luxo coñecer. Mesmo como pupila.

imaxe de Noemí Cubillo

Son disparos seus as fotos da cabeceira deste blog. Pola súa minimalista páxina web, buceade.

Adrián Figueroa é outro exemplo de encontro na terceira fase. Neste caso, a través do fotolog, ese sistema de comunicación con fotos que en moitas ocasións non pasan dun carrusel de primeiros planos de xente borracha queimada con flash. O de Adrián aka Onionboy non era así, nin moito menos, senón que aproveitaba a ferramenta da web 2.0 para pendurar os seus debuxos fantásticos, ilustracións dalgunha especie de universo paralelo da constelación Moebius.

Debuxos moi elegantes, oníricos, flotantes. Ilustracións para un libro de contos á deriva.

debuxo de Adrián Figueroa

Adrián expuso nunha pequena charla, que abríu cunha pequena animación, o seu traballo e o seu estilo de traballo: simple, pouco metódico, de trazos sinxelos e un pouso imaxinario.

Podedes seguirlle o rastro ao seu fértil fotolog se dades un chimpiño no hiperespacio ata

aquí

O recurso á violencia, simbólica ou non, para impór un criterio revela antes que nada unha castrante falta de imaxinación.

Co sinxelo que é manipular ás persoas utilizando subterfuxios: cordas, afagos, chantaxes emocionais, historias para non durmir…

Do Manifesto Sherezade [tamén coñecido como Manifesto Monicreque]

imaxe: Arabian Nights, de Kay Nielsen con intromisión de yinn femia
ilustrando a Sherezade ante Schariar

Imaxe: self-portrait with Detmold's Arabian Nights and Dante

A novela.

Hoxe quixen escribir sobre ela. Nada fixen de particular esta mañá. Fun a un parque co meu fillo. Devolvín tarde un par de libros na biblioteca. A bibliotecaria é comprensiva. Non xulga o mundo. Conforma con colocalo no andel correspondente, co seu imperceptible tic organizador. Logo comprei limóns. Un moi grande. Todas estas cousas non deberían ser escritas, pero aquí están, revolvéndose coma estómagos famentos, arrotando: escríbeme. Fala de min. Das banalidades, das bibliotecarias, dos parques, dos limóns.

Coido que non mirei a ninguén aos ollos. Se exceptuamos a Y.

Debeu de ser esa introspección algo monacal, esa disciplina de tachar cousas-que-debo-facer dunha axendiña ridícula onde anoto cousas-que-debo-facer e sentirme así de idiota, así captatio benevolentiae, así de idiota que pensei na novela e deume por pensar aínda máis, e mesmo por lembrar, que é unha sofisticación sublime do pensamento.

Pensei na novela como cousa-do-mundo. Esta tempada a novela adquiriu semellante protagonismo dentro da miña vida porque ocupa dous metros cadrados do chan deste cuarto. Gozo da inestimábel honra de ser xuri nun premio de novela. O premio de novela ocupa dous metros cadrados. No chan. Deste cuarto.

É por iso que a novela.

Hai anos asistín a un congreso internacional de escritores.

Tamén teño un pasado. Pero sigan lendo. Avanti.

No congreso internacional de escritores crucei con algún que outro escritor.

Con un, por exemplo, recordo discrepar frontalmente. E iso foi o que lembrei esta mañá: o interfecto [gran palabra, crea a distancia precisa entre o pensamento do tipo e o propio] aseveraba, non sen certa predisposición á resignación cósmica da verdade revelada, que a novela constituía o summum da cultura escrita, a forma máxima xa que o comprendía [comprehendía, palabro, si, pero compréndenme?] todo. TODO. Así. E salivaba ao padalear as verbas porque el, señoras e señores e androides e formas de vida que non coñezo aínda, el, EL escribía. Novelas. El era novelista. El novelaba.

E novelaba e novelaba e arrimaba a ascua á súa sardiña cunha actitude pesarosa: que lle vou facer, amigos. A novela éo todo. Na miña última novela escribo sobre iso, precisamente.

Claro. A novela éo todo. E o soneto é a revelación do mundo, dixo o sonetista. E o son da miña trompeta conduce á música das esferas, dixo o trompetista. E o haiku di todo con nada, dixo o haijin. E no cemento a amasar na hormigonera reside o segredo da materia, dixo o xefe de obra. E no aceite que ferve rebordando patacas a se fritir atopo o sentido da vida, salpimentou o pinche. Read the rest of this entry »

O noso universo observábel, segundo se cre, é unha pequena parte dun universo inmerso nun multiverso.

Revista Investigación y ciencia. Temas. Núm 51

Comprendemos o superávit de poetas.

Pablo Gallo volve co seu punch. Este delicioso, derradeiro, navideño e decúbito supino paseo pola neve en stop-motion.

Lembrei de Robert Walser. Morreu así. Despois dun paseo pola neve.

Pablo corroborou as miñas sospeitas: trátase de Robert Walser. Dixo.

Tamén lembrei dun anónimo en Stalingrado, da maléfica raíña das neves, da pequena vendedora de mistos, dos trapalleiros de Fargo, duns escaladores que, dentro dun soño dunha peli de Kurosawa, atopan a Yuki Onna e dun senfín de xente que na neve atopou á desdentada.

Para un día soleado e tranquilo coma o de hoxe no que as leis da física funcionan coma sempre, os materiais responden segundo está escrito, o sol abrasa e troca lentamente en helio, as nubes condensan e esgazan monotonamente, a terra dá voltas, as mareas sucédense e a veciña de enfronte pón e quita albornoces sen acougo… para un día nin singular nin plural, esta pequena xaneliña animada á morte, ao lento deixarse ir. Ao glacial.

Esta pequena xaneliña animada

debuxo Robert Walser, de Pablo Gallo

Na música que escolleu Pablo, o estrañamente oriental, cabareteiro Erik Satie. Outro escorregadizo. Malvividor. Outro Walser ao piano. Ás veces asinou como Virginie e chamábase a si mesmo gimnopediste.

Vostedes non a ven. Pero os blogs teñen cociña. Unha parte de atrás, un backyard, no que se mesturan os ingredientes que chegan á súa mesa e nós [o maldito plural maestático: eu] fisgo informacións do exterior.

O cotilleo nútrese aquí, padaléase, como en todas as cociñas.

Por exemplo, boto unha ollada na cociña deste blog que alimenta os seus perturbados sorrisos dun día hoxe, enteiramente hoxe e por exemplo xoves, e vexo que hai xente [que hai xente!] que tecolea no google cousas como:

E arriban a unha páxina como esta, como esta que brilla e ronronea ante as súas pupilas.

Non contentos con iso, tamén hai xente que procura…

… e non sei que cara de princesa ou de póker lles queda cando chegan novamente aquí. Algúns atopando o que buscan. Outros, nin remotamente.

Interésanme especialmente as persoas que procuran cousas como: agua detrás de un cristal, actrices zoo, cara de princesa alicia, góticas porno ou xitanas con manto. Cando digo que me interesan especialmente é nun sentido morboso. Dende logo. Non literal.

É inquietante, e non sei se aleccionador ou deprimente, a variedade, mellor a variopintidade, mellor a pintoresquidade de persoas e intencións que poboan o mundo. E que rondan por aquí ou por alá. Comprenden? Que caen aquí como cae unha mosca nunha tarta, sen a intención final de morrer nesta tarta, un pouco polo azar que queremos crer que goberna as nosas vidas… Crer no azar é un xeito que crer que todo é posible. Un pensamento benéfico, como un trasno, un duende: o azar. Novela e desnovela, enlea e desenlea, enladrilla e desenladrilla, o azar lévanos a google, san google, o patrón do azaroso, tecoela calquera cousa e acertarás, toooooodo existe [e ademais, máis] e podemos procurar

calquera, calquera, calquera cousa

calqueridades e calquerismos

[o nome daquela actriz, unha frase célebre que esquecimos, o por que de certas cuestións e certas outras, as imaxes do actual, do novísimo, do posmoderno, do futurible, google é o patrón da recursividade, do que se alimenta a si mesmo e se lexitima por si mesmo, a creación dun universo a partir dunha ferramenta que servía para outra cousa...]

Os blogs son recursos espías, espellos nos que miramos quen nos mira e con que intencións.

O de escribir neles tamén. Tamén é unha escusa.

Imaxe: Low tide, de Robert and Shana Parkeharrison

Despois de 8 viaxes en avión, un esguince e unha mitose en menos dun mes. Resulta. Que. Sigo. Viva.

A quen lle importa a miña vida? A ninguén. A quen lle importa non pode lerme. A quen me pode ler non lle importa. A min. A min pode importarme.

E, se cadra, podo lerme.

Xa non sei en que idioma vivo. Non sei cal me vive dentro. Je pas. I not. Me nicht.

Ela volve preguntarse a quen raio lle importa isto, mentres chucha un lapis.

Os lapis. Lembran dos lapis? Que mundo aquel. Eu tiven un lapis, como alguén tivo unha granxa en África e o outro viu cousas que vós non creriades.

Tiven un lapis. Moitos. Aos sete anos, os lapis son seres apacibles. Son simpáticos, os lapis. Teñen mundos dentro, en miniatura dentro. Nunca agotan. Alguén na sala agotou un lapis? Eu non. Nunca. Os lapis lévanse xunto ao corazón e xamais, xamais nos deixan.

Pero o que escriben.

O que escriben os lapis, si. Si nos deixa. Os lapis son humildes. Non queren durar demasiado. Iso, para o mal gusto dos permanentes, dos pilot e demais ralea - opinan, co seu brando cerebro de grafito. Impresionable. Os lapis. Canta tenrura. Que pouca posteridade nun lapis. Con que elegancia se saben borrables, deletables, deleznables… [dicionario de sinónimos]… efémeros, en fin.

En fin.

Que si. Que sigo viva coa miña branda substancia pouco apetecible para un texto. Por que diría aos 7 anos que quería ser escritora? É unha condena. Lévoa fatal.

Por que non auxiliar administrativo, coma todo o mundo?

Tería moitísimos lapis. A vida escríbese a lapis. Saben? Non é por darmas de listilla, pero ningunha vida ten os bordes moito máis precisos ca unha fotografía de Robert e Shana Parkeharrison. Os da imaxe deste post. Si, esa que viron antes, a do home encadeado á praia. As súas fotografías están como feitas a lapis. Enfróntanse aos elementos, á maquinaria da terra, á tiranía das estacións e dos climas…

Somos humanos porque dalgún xeito, a pesar das nosas ecoloxías, das nosas conciencias medioambientais que pechan por nós as billas cando nos lavamos os dentes e separan o noso lixo cando non miramos, a pesar de todo iso enfróntamonos á natureza, desleigamos dela, burlamos as súas leis e as súas normas anárquicas e perfectas. Somos antinaturais, a pesar de todo.

A nosa conciliación coa Terra é, por todo iso, unha sofisticada maquinaria de convencións. Non somos obvia terra como é, por exemplo, un escaravello, unha acacia, unha egua. Ou ata un cóndor. Eles son terra.

Nós somos os aliens.

A nosa parte animal vive un desterro.

Escribimos a lapis o noso intento de fuxir da animalidade, da natureza, do instinto.

Coido que habería moito que borrar para que a natureza enteira nos volva deglutir e facer seus. Ven? Acaso non ven na imaxe as cadeas, os grillóns cos que nos enganchamos aparatosamente á nosa diferenza? Non ven que estamos encadeados á nosa humanidade?

É isto nihilismo?

Non.

Chuchen un lapis e acadarán vostedes tamén semellante estado zen de saudade.

O día 24 de xaneiro veu Sara Jess ao ciclo este dos bisontes. Sara Jess, pseudónimo de Lara Bacelo. Presentou varias das súas brillantes propostas en vídeo. Primeiro un, protagonizado por Turi: unha conversa baixo a forma de monólogo dun home peculiarmente reflexivo, desinhibido, diagnosticado. De. Esquizofrenia. Conversas con Deus.

A conversa deixa momentaneamente pranchada á audiencia.

Lara devólvenos o pulso pinchando varios vídeopoemas nos que pestanexa a súa ollada algo turbia non sei se por nostalxia, por saudade, por inocencia que se é consciente de estar abandonando. Son fragmentos atravesados. Non sei moi ben de que.

Rotos. Non sei moi ben por que.

• territorios [o stage6 pechou, así que non sei onde se poderá conseguir]
  

• fuxida

• carta dun domingo pola tarde

Por suposto, gústannos. Moitísimo.

Na butaca sentadiña penso. Non moito. Non é san. Pero vouno compartir: penso que a imaxe e a fotografía seguen dúas vertentes:

• a vertente brillante, a da imaxe de alta definición, enormemente agresiva porque imprime ante os nosos ollos cousas que non estaban aí, cousas que nós non vimos. A fotografía que mellora o mundo. Un mundo de contornos idealizados. A fotografía exultante de técnica. David LaChapelle oucomoseescriba por exemplo.

• a vertente opaca, a que trata de interpoñer pó ou tempo [son, e logo non, a mesma cousa] entre nós e a imaxe, a fotografía turbia, algo rachada, manchada. A fotografía tímida. Que, á fin, tamén nos amosa un mundo que nós non vimos. Que non estaba aí. Unha imaxe arcaizada -que para inventar palabros está o blog-. Un mundo de contornos esluídos. A fotografía de Sara Jess- Lara Bacelo, por exemplo.

Unha repentina categorización que nin sequera sei se resultará operativa.

Máis, pero moito máis non seu cartafol de silencios

A miña contribución ao número 2 da  SciFi Poesía da Editorial El Gaviero con debuxo de Pablo Gallo [vaian a ese link, vaian, non sexan tímidos. Pasen e vexan]

Sempre me gustaron os robots. Son tenros. Sobre todo os xigantes de ferro. Esfórzanse tanto en ser humanos, en ser malvados, en destruír o mundo. Son tan humanas as súas ficcións. As súas aficións. Tan pulp.

Veleiquí o manifesto da SciFi poesía elaborado por Pedro Miguel e Ana Santos, artesáns editores.

A quen poida interesare [a min]. A poesía. Quen carallo le poesía? Os poetas?

E os novelistas, novelas e os esquelistas, esquelas e os blogueiros, blogs e todo así. Ad nauseam infinitam.

O manifesto: